පිළිකා ඖෂධ හිඟය සහ සෞඛ්‍ය අංශයේ දූෂණ ගැන කතා කිරීම යෝජිත නීති යටතේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකිය හැකි බවත්, වෘත්තීය සංවිධාන ත්‍රස්ත සංවිධාන ලෙස හැඳින්වීමේ අවදානමක් ඇති බවත් ජ්‍යෙෂ්ඨ වෛද්‍යවරයෙක් අනතුරු අඟවයි.
වෛද්‍ය, සිවිල් අයිතීන් සඳහා වූ වෛද්‍යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සන්ධානයේ සභාපති විශේෂඥ වෛද්‍ය චමල් සංජීව මේ බව කීවේ ජාතික වෘත්තීය හා සිවිල් පෙරමුණ සංවිධානය කළ මාධ්‍ය හමුවකදීය.
අලුතින් හඳුන්වා දුන් සංවිධිත අපරාධ වැළැක්වීමේ පනතේ සහ යෝජිත රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාද ආරක්ෂණ පනතේ අපැහැදිලි කරුණු නිසා, වරදක් යනු කුමක්දැයි තීරණය කිරීමේ පුළුල් බලයක් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන බලධාරීන්ට ලැබෙන බව ඔහු කීවේය.
වෛද්‍ය සංජීව පවසන පරිදි, ඖෂධ හිඟය, ප්‍රමිතියෙන් අඩු ඖෂධ, පිළිකා රෝගීන් මුහුණ දෙන ගැටලු, දූෂණ, වංචා සහ සෞඛ්‍ය අංශයේ අක්‍රමිකතා ගැන කතා කරන වෛද්‍යවරුන්, වෘත්තීය සමිති නායකයන් සහ සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට සහ රඳවා තබා ගැනීමට ලක් විය හැකිය.
අපැහැදිලි කරුණු නිරාකරණය නොකළහොත් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමය (GMOA) සහ අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය (IUSF) ත්‍රස්ත සංවිධාන ලෙස නම් කිරීමේ අවදානමක් ඇති බව ද ඔහු කීවේය. ඔහුගේ ප්‍රකාශය වාර්තා කළේ ඩේලි මිරර් පුවත්පතයි. මාධ්‍ය හමුවේදී රජයේ ප්‍රතිචාරයක් ඇතුළත් නොවීය.
පසුබිම
සෞඛ්‍ය අංශයේ ඇතැයි කියන අක්‍රමිකතාවලට එරෙහිව වෛද්‍ය වෘත්තීය සමිති කළ පෙර ව්‍යාපාර ගැන වෛද්‍ය සංජීව සඳහන් කළේය. හිටපු සෞඛ්‍ය ඇමති කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ලට සහ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශ නිලධාරීන්ට එරෙහිව තමාට සහ අනෙක් වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට ප්‍රසිද්ධ විරෝධතා පැවැත්විය හැකි වූ බව ඔහු කීවේය.
එකල මෙවැනි නීති ප්‍රතිපාදන තිබුණා නම් ඒ විරෝධතා ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා ලෙස සැලකෙන්නට ඉඩ තිබූ බවත්, එවිට ඇතැයි කියන වැරදි හෙළිදරව් කිරීමට සම්බන්ධ අයට බාධා විය හැකිව තිබූ බවත් ඔහු යෝජනා කළේය.
ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි ත්‍රස්තවාද විරෝධී නීතිය වන ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත, එහි පුළුල් අර්ථ දැක්වීම් සහ රඳවා තබා ගැනීමේ බලතල නිසා මානව හිමිකම් කණ්ඩායම් සහ වෘත්තීය සංවිධාන විසින් බොහෝ කලක සිට විවේචනයට ලක් කර ඇත. එබැවින් නව ආරක්ෂක නීති පිළිබඳ විවාදය වෘත්තීය සමිති සහ සිවිල් සංවිධාන සමීපව නිරීක්ෂණය කරයි.
ජනතාවට බලපාන්නේ කෙසේද?
යෝජිත නීති දේශපාලන පක්ෂවලින් ඔබ්බට ගොස් වෘත්තීය සංගම්, සිවිල් සංවිධාන සහ ආගමික සංවිධානවල කටයුතු සීමා කිරීමට භාවිත කළ හැකි බව වෛද්‍ය සංජීව කීවේය. තමන්ට හෝ තම සමාජයට බලපාන ගැටලු ගැන සමාජ මාධ්‍යවල පළ කරන අයට පවා ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට ඉඩ ඇතැයි ඔහු සැක පළ කළේය.
ආර්ථික දුෂ්කරතා සහ අධ්‍යාපන හා සෞඛ්‍ය අර්බුද නිසා රටවල් කීපයක ජනතාව, විශේෂයෙන් තරුණයන්, රජයන්ට එරෙහිව විරෝධතා දක්වන බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. එවැනි විරෝධතා ස්වයංක්‍රීයව ත්‍රස්තවාදය ලෙස වර්ග නොකළ යුතු බව ඔහු තර්ක කළේය.
ඒවායේ ප්‍රතිවිපාක මූලික අයිතිවාසිකම්වලට තර්ජනයක් බව පවසමින්, යෝජිත නීති සහ අභිප්‍රකාශන නිදහස, සාමකාමී විරෝධතා සහ ස්වාධීන සංවිධානවල කටයුතුවලට ඒවායේ බලපෑම ගැන සමීපව අවධානය යොමු කරන ලෙස ඔහු ජනතාවගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. මේවා ඔහුගේ අදහස් වන අතර, නීතිවල වචන සහ අවසාන විෂය පථය අනුව ප්‍රායෝගිකව ඒවා ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය තීරණය වේ.
